سیما رأفتی سیدی یزدی

اهداف: مقايسه اثر واكسيناسيون BCG بر القاي توليد نيتريك اكسايد توسط ماكروفاژهاي صفاقي موش BALB/c آلوده به ليشمانياماژور در دو روش ركتال و يرجلدي.

روش ها. گروههاي 20 تايي از موشهاي نر حساس BALB/c را با واكسن BCG در دزهاي
مناسب از مسير ركتال و زيرجلدي واكسينه كرديم. يك ماه بعد به گروههاي آزمایش واكسن
Autoclaved Leishmania major+ alum (ALM+alum) را به شكل زير جلدي تزريق كرديم. پس از تزريق يادآور (21 روز بعد) موشها را با تزريق 10⁵ انگل ليشمانياماژور در ناحيه كف پا آلوده و روند پيشروي زخم را به طور هفتگي بررسي كرديم. ميزان توليد نيتريك اكسايد را در هفته هاي 3، 6 و 9 پس از آلودهسازي، در مايع رويي كشت ماكروفاژهاي صفاقي گروههاي آزمایش سنجيديم و بيان آنزيم القاكننده نيتريك اكسايد را به روش ايمونوبلات نشان داديم.

يافتهها. تحريك سيستم ايمني پس از واكسن BCG در هر دو گروه به شكل افزايش پاسخ ازدياد حساسيت تاخيري مشخص شد. سه هفته پس از آلودهسازي با ليشمانيا در هر دو گروه واكسن BCG تحريك توليد نيتريك اكسايد صورت گرفت. اما پس از آن گروههاي واكسن BCG نوسان زيادي را در توليد نيتريك اكسايد پشت سر گذاشتند كه منجر به غلبه بيماري در گروه BCG زير جلدي شد ، كه مشخصه آن كاهش توليد نيتريك اكسايد همراه با افزايش انگل (P≤0.05) در بدن بود. گروه ركتال در روشي متفاوت توانست با حفظ و افزايش پاسخهاي ضد ليشمانيايي مقاومت بالايي نشان دهد.

نتيجهگيري. واكسيناسيون BCG از راه ركتال ميتواند نسبت به مسير زيرجلدي ميزان نيتريك اكسايد بيشتر و پايدارتري ايجاد كند و با فعال كردن مكانيسم كشندگي ليشمانيا توسط ماكروفاژ سبب حفاظت عليه بيماري گردد. 

مقدمه: مطالعات زيادي جهت بررسي ايمني زايي شاخصهاي آنتي ژنيك بروسلا ازجمله پروتئين P39 در حيوانات انجام گرفته است. در اين تحقيق سعي شده است تا آنتي ژنيسيته پروتئين نوتركيبP39 در بيماران مبتلا به تب مالت بررسي گردد. روش كار: در اين تحقيق تجربي ابتدا پروتئين نو تركيبP39 در باكتري اشريشياكلي توليد گرديد. براي بررسي آنتيژنيسيته پروتئينP39 در بيماران مبتلا به تب مالت از آزمون وسترن بلات با شش سرم بيمار و يك سرم مربوط به فرد سالم استفاده گرديد. نتايج: در آزمون وسترن بلات آنتي باديهاي موجود در سرم بيماران مبتلا به پروتئينP39 نوتركيب متصل گرديد. نتيجه گيري: شناسايي پروتئين نوتركيبP39 آنتي باديهاي موجود در سرم بيماران مبتلا به تب مالت، نشانگر تشابه اپيتوپهاي فرم نوتركيب با شكل طبيعي آن است.